Albanese

Mësuesja u përgjigj: “Nuk e di me siguri se kur do të arrijmë, sepse me gjithë këtë mjegull nuk jam në gjendje të shoh shenjat rrugore; besoj se tashmë mungon pak kohë për të arritur.”

Në një farë vendi shoferi pa përpara tij një kryqëzim që nuk kishte tabelën rrugore.

Mendoi pak dhe pastaj vendosi të marrë rrugën më të gjatë; fatkeqësisht, pas disa kilometrash, rruga u bë e ngushtë dhe e pa asfaltuar.

Papritmas autobuzi u ndal: shoferi u mundua dy a tri herë për të ndezur motorin por autobuzi nuk e kishte ndërmend të lëvizte.

Mjerisht nuk mund të përdorej celulari sepse në atë zonë valët nuk arrinin.

Shoferi zbriti nga autobuzi për ta ndreçur, por nuk qe në gjëndje.

Pas pak kohe të gjithë fëmijët janë të dëshpëruar sepse mendojnë për nënat dhe babatë e tyre: duan të rrinë me to.

Ndërkohë fillon të ngryset e, larg, shumë larg shohin një dritë të vogël; vendosin të shkojnë atje për të parë në qoftë se ka ndonjë shtëpi për të kërkuar ndihmë.

Fëmijët veshin xhakaventot, marrin çadrën dhe zbresin nga autobuzi, pastaj nisen përgjatë rrugës së ngushtë e me baltë.

Ecin për një kohë të gjatë dhe moti bëhet gjithnjë e më tepër i keq: tani fillon një stuhi me vetëtima dhe bubullima... ndërkaq errësira shtohet gjithnjë e më shumë.

Më në fund arrijnë përpara një kështjelle: ajo është e tepër e madhe, me shumë kulla dhe muret e saj janë të mbuluar me bimë që kanë shumë gjethe.

Brenda shihet vetëm një dritë e vogël, sa ajo e një qiriu.

Mësuesja sheh një derë të madhe dhe troket: tak-tak.

Asnjeri nuk përgjigjet.

Papritmas dera hapet vetvetiu dhe fëmijët hyjnë në një dhomë të stërmadhe.

Ndërsa po shikojnë se ku ndodhen, dëgjohet një zhurmë e madhe: bum!

Dera kryesore e kështjellës u mbydh.

Kanë marrë pjesë në hartimin e ngjarjes klasat e treta A e B dhe klasat e para A e B të shkollës elementare San Piero a Sieve.

Vazhdon...

Papritmas të gjithë fëmijët tmerrohen dhe fillojnë të bërtasin “Ndihmë!”. Mësuesja për t’i ngushëlluar, i thotë atyre:

“Mos keni frikë, në këtë kështjellë duhet të ketë se s’bën një njeri që do të na marrë për të bujtur sonte. A nuk e shihni atë qiriun atje? Patjetër dikush e ka ndezur!”

Ndërsa fëmijët kontrollojnë dhomën në gjysmerrësirë, vërejnë, me vëmendje, pikturat e varura në mure të mbuluara nga pluhuri, mobiljet e mbuluara me pëlhura të bardha, armaturat e ndryshkura dhe të mbushura me cerga merimange, trarët e drunjtë të tavanit, të mbushur me lakuriqa nate të përgjumur.

Mësuesja thërret:

“A ka njeri këtu?”, askush nuk përgjigjet.

Papritmas disa nga fëmijët shohin vagëllimthi disa shkalla të rrëpirëta prapa një qoshes dhe të shtyrë nga kurioziteti, të gjithë së bashku, vendosin të hipin duke përdorur për të ndriçuar, një qiri dhe lazerin që Aleksi ka në xhepin e xhakaventos së tij.

Ja pra, ata fillojnë ngadalë-ngadalë t’i ngjiten shkallëve që krikëllojnë dhe, pasi arrijnë në majë, shohin...

Klasa e parë B, Shkolla e Mesme Shtetërore Galileo Chini.

______________________________________________________________________________________

Vazhdon...

Dalin përjashta shumë lakuriqa nate, bile shohin edhe një kobër të rrezikshme. Fëmijët kanë frikë, pas pak kohe tek shkallat del një shtrigë e shëmtuar e cila ka shumë kafshë mbi pelerinë. Në dorë ka një kafkë në të cilën ka varur çelësat. Shtriga i ka këmbët krejtësisht të shtrëmbërta. Me një zë që dridhet thotë: “Bah!” Pastaj qesh… “Përse keni hyrë në kështjellën time?”

“Kjo kështjellë është e jotja? A mund ta hapësh derën?” pyetën fëmijët.

“Mund të dilet, por ju duhet të më ndihmoni për të bërë punët e shtëpisë për një ditë” tha shtriga.

“Mirë, ne mundemi të të ndihmojmë për të bërë punët e shtëpisë” u përgjigjën fëmijët.

Pasi që ata kanë mbaruar të gjitha punët e shtëpisë…

Laboratori dygjuhësh i nxënësve kinez të Shkollës së Mesme “Salvemini-La Pira” Montemurlo

Tani vazhdo ti... Shko në fillim të faqes Shko te faqja e parë